Cuenta atrás eantzezlana thriller bat da, suspense-lan bat hausnarketa bat proposatzen diguna beldurra, segurtasunik eza, zoria, bakardadea eta inpotentziari buruz, eta ikusarazten diguna nolako etsipena sortzen den arazo bati konponbide bat emateko geratzen zaigun denbora ahituz doala ikusten ari garenean. Zortearen, bakardadearen, beldurraren eta gaizkiaren atzaparretan kateatutako gizakiaren zaurgarritasuna ageri zaigu ordu erdi eskas irauten duen antzezlan honetan, erakutsiz nola gutako bakoitzaren barruan dagoen gaizkiak eraman gaitzakeen despetxuz mendekua bilatzera eta nola erlojuaz kontrako lasterketa zurrunbilotsu, zoro eta zentzugabe batean egiten diegun aurre egoera etsigarriei eta erotasunari, larrimina gero eta itogarriagoa egiten ari den giro batean.

Irakurri gehiago.

¡Ese no! giza harremanei buruzko komedia dibertigarri bat da, bertan pertsonaiak eguneroko maskara atsegin horietatik, gizabanako bakoitzak ezkutuan duen barne-errealitate gordinetara bidaiatzen da, horiek azaleratuz. Adiskidetasunari, hipokrisiari eta zitalkeriari buruzko komedia hurbil eta zuzena da, askotariko gaiak lantzen direlarik; maitasuna, maitemina, denbora eta familia.

Inspirada en "Le Prenom" de los franceses Alexander Patelliere y Matthieu Delaporte con un texto rico y dinámico, nos traslada a una velada entre amigos, y familia, donde un divertido juego sobre el nombre de un nuevo miembro de la familia acaba creando un conflicto detras de otro, cada cual más hilarante, que lo lleva cerca de una tragedia que solamente el devenir de la vida, el tiempo, restana.

Alexander Patellière eta Matthieu Delaporte frantziarren "Le Prénom" lanean oinarrituta, testu aberats eta dinamikoak, lagunen eta familiaren arteko gau-jai batera garamatza. Han, familiako kide berri baten izenari buruzko jolas dibertigarriak, gatazkaz gatazka eramango gaitu, zein baino zein barregarriagoa.

Sarritan egiten duten jai horietako bat. Giro lasaia, dibertigarria, ohikoa. Bakoitzak bestea ezagutzen du, eta badaki nolakoa den: serioa, formala, txantxazalea, orekatua... Galdera bat, jolas bat, denbora aurrera doan bitartean guzti hau euren bizitzei buruzko istorioa pertsonaletan bihurtuko da, eta ondorioz, talde osoari ustekabeko egoerak sortuko zaizkio urte askotako adiskidetasuna kolokan jarriz.

¡Ese no! Modu praktiko eta zuzenean azaltzen ditu indibidualismoa, bakardadea, eta inguruan daukagun kideen gaineko ezjakintasuna. Gizakiaren eta gizartearen konplexutasuna. Guzti hau modu zuzen, dibertigarri eta dinamikoan (hausnarketa antzokitik irteten garenerako utziz).

Antzezpen eta hizkuntza zorrotzaren bidez, ikuslea identifikatuta sentituko da agertokian azaldutako egoerekin, izan ere, guztioi gerta dakigukeen egoerak baitira.

Irakurri gehiago.

Comunicado de muerte es una obra en dos cuadro (el segundo de ellos es el que le da título) comprometida con la historia. Una obra que trata sobre la lucha por la libertad y el bien común. La reacción de algunas personas que se movilizan y llegan a sacrificar su vida por una causa en contra posición de otras que aceptan la comodidad de un sistema de cual se hacen siervos y defensores para garantizar asi su bienestar.

Dos cuadros en los que la profundidad de la relación humana es inmensa y transciende cualquier convención social o política, cualquier dictado de la "corrección" que desde el poder se impone para mostrar, al desnudo, a hombres y mujeres con dudas y decisiones. Con contradicciones y ambiciones, con arrepentimientos y convencimientos. Hombres y mujeres, en definitiva humanos que optan en un momento por un camino concreto que llega a marcar su existencia.

Ambos cuadro están unido, aparte de la temática tratada, por un mismo planteamiento escénico basado en la interpretación, con un mínimo montaje escenográfico y técnico que lo hacen factible para poderlo interpretar en cualquier lugar. Un hilo conductor, magníficamente tendido por el director, que se concreta en la fuerza visual de la interpretación y se apoya en la utilización puntual audiovisual.

La obra está escrita por Rafael Herce (Comunicado de muerte) y Eduardo Pombar (Ultima apelación), dirigida por Eduardo Pombar e interpretada por Eduardo Pombar en el papel de preso y Rafa Herce en el de funcionario (Comunicado de muerte) y Dolma Romera en el papel de presa y Maria Otxandiano en el de funcionaria (Ultima apelación), se resuelve con una escenografía y técnica sencillas, en un espacio escénico no mayor de 4 x 4 metros para que su representación se pueda realizar en cualquier lugar.

Irakurri gehiago.

Mikel Areituaurtenak emandako Banarte Antzerki Taldearen 17. antzerki tailerraren amaiera gisa, obra hau ikasturte amaierako emanaldi gisa eta eskola-aldian egindako lanaren erakusgarri gisa egin da.

"Un sombrero de paja de Italia" da... Herrialde bateko antzerkiaren oinarri gisa finkatzen diren testu horietako bat, kasu honetan Frantziakoa. Vodevil eta fartsa generoetako pieza nagusietako bat da. Eugène Labiche eta Marc-Michel Reyk idatzi zuten 1851n, eta urte bereko abuztuaren 14an estreinatu zen Parisko Théâtre du Palais-Royalen, eta Espainian 1952an antzeztu zen lehen aldiz Teatro Españolan.

Antzezlanak XIX. mendeko Frantziako ohiturak eta moral burgesa satanizatzen ditu komediaren eta barrearen bidez. Egoera absurduak eta gaizki ulertuak erabiltzen ditu, baita bigarren mailako pertsonaia bitxiak eta bereziak ere. Anabasa erabiltzen du ezkontza-ekintza baten inguruan sortzen diren gertaerei markoa eta testuingurua emateko.

Ver más.

Como culminación del 16 taller de teatro de Banarte Antzerki Taldea impartido por Mikel Areituaurtena se ha realizado esta obra como representación de fin de curso y muestra del trabajo realizado en el periodo lectivo.

"La mueca del miedo" es un de esos textos que Dario Fo se ha hecho clásicos, es decir, que por mucho tiempo que pase, o allí donde se presenten, siempre están vigentes y la gente se identifica con ellos. Esta comedia satírica, cuyo título original es "Clacson, trombette e pernacchi", se estreno fue en 1981.

Darío Fo, ese Premio Nobel italiano, es uno de esos dramaturgos europeos del siglo XX que destacan por la crítica al sistema capitalista y a la sociedad que surge de él. "La mueca del miedo" es Darío Fo en estado puro. Una crítica feroz a los políticos, el propio Darío Fo citaba a Vsevolod Meyerhold cuando afirmaba que "el ciudadano puede burlarse de un león que quizá podría pagar la burla con una carcajada; el mismo gesto, practicado contra un político, sería suicida, porque los políticos "son como monos" que huyen en la soledad pero son capaces de sacarte los ojos de un arañazo si se sienten protegidos por un león situado a sus espaldas".

Ver más.

Como culminación del 15 taller de teatro de Banarte Antzerki Taldea impartido por Mikel Areituaurtena se ha realizado esta obra como representación de fin de curso y muestra del trabajo realizado en el periodo lectivo.

"Ensayo general" es una divertida comedia de situación centrada en las circunstancias de la puesta en escena de una obra de teatro. Los dos mundos que se dan cita en cualquier evento escénico, uno el virtual, el que se crea en el escenario, otro el real, el que viven todas la personas que se han ido sumando y han formado el grupo, la compañía, como se dice en lenguaje teatral.

Esos dos mundos, esas dos caras, que se dan cita en ese mismo momento temporal, y que a veces son coincidentes y paralelas y otras veces antagónicas. Las relaciones humanas contrastadas con ellas mismas.

Lo intenso de los momentos vividos, y de los momentos creados, hacen que las diferentes personalidades y formas de ser de cada uno de los miembros de la compañía afloren y confronten. La realidad se confunde con la ficción, lo que ocurre tras el telón del foro o entre las patas, en los hombros, en los camerinos e incluso en el bar tomando un cafe, transciende a la ficcion, al escenario colándose en esa otra realidad creada por las rendijas que cada actor o actriz deja entre él y el personaje al que da carne y viceversa, cosas que les ocurren a los personaje, traspasan la barrera del espacio escénico para influir en la reacción entre personas.

Los problemas que surgen, siempre surgen, son el catalizador que facilita esos tránsitos y que permiten que nazcan situaciones y problemas de toda clase, tipo y situación que superan, por mucho, cualquier planteamiento imaginario. Ese es el material que "ENSAYO GENERAL" usa para crear divertidas y hilarantes situaciones que no dejan descansar al espectador.

Irakurri gehiago.

Mikel Areitioaurtenak eskainitako Banarte Antzerki Taldearen XIV. antzerki tailerraren amaiera gisa, lan hau ikasturte amaierako emanaldi gisa eta eskola garaian egindako lanaren lagin gisa antzeztu da.

"Aquí no paga nadie" es... una popular comedia, muy divertida y crítica, escrita en 1974 por el dramaturgo y Premio Nobel de Literatura italiano Darío Fo con la participación su mujer Franca Rame y el hijo de ambos Jacopo Fo. Con el título original en italiano "Non si paga, non si paga!" es el resumen del argumento de esta comedia que, estando en origen muy ligada a la actualidad y circunstancias de su tiempo, mantiene una actualidad intemporal que la convierte en un clásico. Fo invita al espectador a una mirada atenta y crítica a una situación social que se repite y mantiene en el tiempo.

El planteamiento dramático de la obra es un torbellino de eventos entrelazados que realizan un análisis sociopolítico de una situación social muy opresiva para la clase trabajadora. Las dificultades en el trabajo, el abuso de la patronal, la discriminación de la mujer, los despidos de las mujeres embarazadas y una cruda crítica a la iglesia católica y su cerrazón en la negativa del control de la natalidad, son los temas de fondo que se muestran entre el torbellino de situaciones que se van creando.

La obra se centra en las dificultades de dos amas de casa humildes, Antonia y Margarita, para llegar a fin de mes en una coyuntura de inflación descontrolada. Cansadas de la situación, deciden rebelarse contra el sistema desvalijando un supermercado del que se llevan sin pagar todas las mercancías de las que son capaces. Una vez en casa se plantean qué hacer con el botín, con temor a la reacción de Juan, el marido de Antonia, un acomodado miembro del Partido Comunista. Finalmente, Antonia trata de persuadir a su marido para que también él se rebele contra la autoridad.

Ver más.

Banarte Antzerki Taldea 2007ko abenduan jaio zen arte eszenikoak egin eta zabaltzeko asmoz. Ordutik hona igaro diren hamabost urteotan zazpi antzezlan egin ditugu, hamalau tailer eta gai dramatikoei buruzko hainbat ikastaro espezifiko eta espezializatu. Laburmetraiak eta liburu aurkezpenak ere egin ditugu. Herritik sortutako kultura herriari bueltatu diogu.

Erakusketa honetan ikusgai dituzue gure antzezlanetako kartelak eta Antzerki Tailerrean egin ditugunak.

María Otxandianoren "Banbalinak" argazki-sailak antzerkiaren magia erakusten digu. Ezinegonez hasi eta tristuraz bukatzen den emanaldiaren eguneko abstrakzioa. Ikuskizunaren sentipena erakusten duten hamabi argazki.

Ver más.

Mikel Areitioaurtenak eskainitako Banarte Antzerki Taldearen XIII. antzerki tailerraren amaiera gisa, lan hau ikasturte amaierako emanaldi gisa eta eskola garaian egindako lanaren lagin gisa antzeztu da.

"Juicios sin prejuicios" da... Ricardo Combiren obraren egokitzapena non justizia "itsuak" beregan egiten dituen desberdintasunak. Ekintzak. Zalantzan jartzen du legearen aurrean berdintasunaren maxima. Bi irudien bidez, bi epaiketen bi irudikapenen bidez, zalantzan jartzen da legearen aplikazioa bidezkoa den.

Ikuspegi eszenikoak eta dramaturgikoak bi epaiketa irreal proposatzen ditu, bi istorio independente, zeinak komunean duten justizia nola administratzen den gizartearen egoeraren arabera. Salatua, hauxe da sortzen den galdera: Justizia bidezkoa izango al da bi kasuetan?

Lehenengo kasuan herritar zintzo bat, Mockinpott jauna, udaberriko arratsalde eguzkitsu batez gozatzen ari zen kasualitatez, zorionak harritu egiten duenean diru kopuru handi bat zuen pakete bat aurkitzean. Pozaren lehen unearen ostean eta bere buruarekiko zintzotasuna nagusi den hausnarketa baten ondoren, paketea polizia bati entregatzea erabakitzen du, honek zalantzarik gabe jarrera zalantzagarria agerian uzten duelarik, eta gure herritarrak erabakia hartzen du aurkikuntza agintari eskudunago bati ematea. Ordenaren zaindariarengan haserre handia eragiten duena, halako gizabanako susmagarri bat atxilotzearekin bakarrik baretu zen. Horrela hasten da viacrucis judiziala. Diruaren tintindura melodiosoarekiko sentikorra den kartzelari batek, abokatu hitz batek, buruko desoreka diagnostikatuko duten bi medikuk eta distraziorako joera nabarmena duen epaile batek errealitatetik urrun dauden egoeran soilik sinesgarria den esaldi berezi bat posible egingo dute. Hemen aurkezten direnak. Herritar zintzoa errugabe edo errudun deklaratuko al da?

Bigarren kasuan Morgan V.a, Morgan dinastiaren ondorengoa eta bere izena daraman bankuko egungo presidentea, bigarren auzipetua da. Morgan Bankingek hainbeste urtetan egin duen legez kanpoko manipulazioagatik bere burua leporatzeko epailearen aurrean deklaratzera agertzen da. Justiziaren ordezkariek, kasu hau, espero bezala, fintasun handiz hartzen dute eta hasieratik lehenetsiz, akusatuak legearen aurrean bere borondatez agertzeko erakusten duen duintasuna. Morganek justizia nahi du. Justizia eskatu!! Modu arraro eta ezohikoan noski. Interes asko daude jokoan eta gertatzen diren egoerek pixkanaka euren irrealitateaz konbentzituko gaituzte. Autoakusatua erruduntzat edo errugabetzat hartuko al da? Logikoa denez, ikuskizun honetan erakutsiko diren egoera sinesgaitz hauen ikusle zorrotzak garen heinean, geure buruari galdetzeko eskubidea dugu, ez al dira farsa honetan erreala eta irreala nahasten?

Irakurri gehiago.

Nerea Ariznabarretak eskainitako Banarte Antzerki Taldearen XI. antzerki tailerraren amaiera gisa, lan hau ikasturte amaierako emanaldi gisa eta eskola garaian egindako lanaren lagin gisa antzeztu da.

"Morir o no (Adaptación)" da... Sergi Belebelek idatzitako obraren moldaketa bat da hau. Protagonistaren heriotzarekin gailentzen diren sei istorio.

Heriotzaren momentuaz ari bada ere, ez da gizakiaren amaiera eszenaren hausnarketa ardatza, baizik eta bizitza: existentziaren norabidea aldatzeko eguneroko aukera. Edo soilik, kontzientziaratzea ez dagoela bizitzarik heriotzik gabe eta alderantziz.

Guztiek amankomunean duten heriotzak, igarotze hutsaltzat azaldua, sei pasarte autonomoak batzen ditu. Egoera ezberdinak kontatzen dituen sei istorietan pertsonai tragikoak eta bizitza amaieraren gordintasunak hartzen dute parte. Nobela beltza izatean eta eszenaratzean aktore guztiak ia momentuoro presente egotearen apostua hartzean barrea ere eragiten du.

Bigarren zatian 180 graduko bira ematen du eta hemen agerian utziko ez dugun ikuspuntu berri batetik erlazio nabarmenik ez duten sei eszenei batasuna emango zaie.

Ver más.

Nerea Ariznabarretak emandako Banarte Antzerki Taldearen 10. Antzerki Tailerraren amaieran, obra hau ikasturte amaierako antzezpen gisa eta eskola-aldian egindako lanaren erakusle gisa egin da.

"Claro y clara se aclaran" ikuslearen barrea bilatzeko pentsatutako lana da, eta, aldi berean, publikoari tolerantzia-balioak jakinarazten dizkio, homofonoen eta arrazisten intolerantzia eta intransigentziari aurre egiteko eskatuz. Adinekoei omenaldia egiten die, eta, aldi berean, egungo errealitateari buruz gogoeta eginarazten digu eta mundu guztiaren askatasunaren alde egiten du, bakoitzak nahi duenarekin zoriontsu izaten saiatzeko eta gauzak askotan diruditen bezalakoak ez direla ulertzeko.

Komedia dibertigarri hau Jose Cedenak idatzi zuen 2009an eta zazpi pertsonaientzat pentsatuta dago, bost gizon eta bi emakume.

Sinopsia: Klarak eta Klarak, oso ezberdinak izanik, Casimirori behin betiko aurre egiteko erabakia amankomunean duten bi anai-arrebak dira; Gizon zurruna, zurruna, homofonoa eta arrazista. Erabaki horrek familia mugimendu handia eragingo luke, eta umorez erakutsiko liguke pertsonak eta sentimenduak ez direla beti diruditenak. Izateko, maitatzeko, aldatzeko eta onartzeko askatasunari kantatzen zaion komedia.

Ver más.

"Monólogos de humor Banarte" ikuskizuna umorezko bakarrizketen emanaldi dibertigarri eta atsegina da, espazio txikietan antzezteko sortua eta azpiegitura tekniko gutxikoa, ostalaritzako establezimenduetarako, tabernetarako, jatetxeetarako eta abarretarako aproposa.

Ordubetetik gorako dibertsioa eta giro ona, gutxienez lau bakarrizketarekin, oso tarte atsegina eta lasaia bermatzen dutenak, publikoaren konplizitatearekin eta barre parte-hartzailearekin.

Bere eszenaratzea oso sinplea da, eszenatoki eta mikrofono lanak egiten dituen espazio txiki bat besterik ez da nahikoa dibertitzeko eta barre egiteko mundu magiko bat sortzeko. Hori guztia oso prezio txukunean, kalitate eta prezio erlazio gaindiezina lortuz.

Irakurri gehiago.

9. antzerki-tailerrean, obra bat muntatzeko esperimentazioa egin zen, hiru ikuspegi desberdinetatik. Hiru talde independente sortu ziren, eta horietako batek zuzendaritza-lanak egingo zituen, eta beste biek, berriz, talde-lanak. Bi premisa baino ez zeuden: nagusia, testua ez aldatzea, eta bigarrena, taldeek elkarrekin hitz egin ezin izatea. Azkenean, hiru lanak ikusiko ziren, testu bera bideratzeko desberdintasunak eta moduak hautemateko. Rafa Herceren "Heriotza-komunikatua" obra laburra zen testua.

"Comunicado de muerte" bi etsaien arteko adiskidetasunaren istorioa da. Aurrez aurre dauden munduetatik datozen bi pertsona, preso politiko bat eta bere kartzelaria. Ezarritako usteak gainditzen dituen eta bien gizatasunaren artean bidea irekitzen duen adiskidetasuna. Giza kontraesanei egiten die erreferentzia, pertsona bat modu zehatz batean kokatzera eta bizitzera eramaten duten bizi-erabakiak markatzen dituzten inguruabarrei.

Salvador Puig Antich terrorismoagatik kondenatutako eta 1974ko martxoaren 2an garrote zitalean exekutatutako militante anarkista katalanaren (frankismoaren bitarteko honen bidez exekutatutako azken preso politikoa) eta Jesus Irurre Contreras espetxe-funtzionarioaren artean sortu zen adiskidetasunean oinarrituta dago. Mistad que cambiar la forma de ver y entender el mundo y al vida de este último vida. Fricciona los hechos que haber sido pasado en el momento en el día de un madrugada de un viernes al sábado para que le comunan el consejo de ministros ha dado en "entererado" y que será ejecutamente. No los dos sabe la causa de que gan a una reunión a horas intempestivas, baina biek susmatzen dute ia ziurtasun osoz.

Elkarrizketan zehar, benetako gertaerak eta testuingurua, bien bizitzaren kontraesanak eta debekatutako adiskidetasunaren gogortasuna agertzen dira.

Irakurri gehiago.

"Despedidas" lanaren muntaiaren ondorioz, Alain Domínguezen "Los esperados" obra sortu zen, mikroantzerkirako. 10 minutuko iraupenarekin, hain intentsitate handiko pasarte dramatikoa erakusten du, non ez duen axolagabe uzten ikuslegoko inor.

Irakurri gehiago.

Banarte Antzerki Taldearen 8. Antzerki Tailerraren amaiera gisa, obra hau ikasturte amaierako antzezpen gisa eta eskola-aldian egindako lanaren lagin gisa egin da.

"Danny y Roberta" John Patrick Shanleyren Danny and the Deep Blue Sea obraren egokitzapena da, Aitziber Bilbaok zuzendua.

Bi galtzaileren drama, gau batean taberna batean topo egin eta beren miserietatik erreskatatuko dituen benetako harreman baten aukera ikusten duten bi bakardade.

Ikastaroaren lana ikasleek beraiek Aitziber Bilbaoren zuzendaritzarekin eta Eduardo Pombarren laguntza paregabearekin moldatutako obra honetan gauzatzen da.

Hori izan da ikastaroko lanean gure helburua, antzerki-sorkuntza ikuspegi kolektibo batetik ulertzea eta elkarrekin parte hartzea, emoziotik makillajeraino, batzuek besteengan egunerokoan izan ditugun sentsazioak bateratuz. Denok izan gara denetatik, bakoitzaren hazkunderako garrantzitsua zena sentitzera jolastu gara, eta zentzu horretan, planteatutako helburua bete dugu.

Topaleku bat aurkitzea, non garen bezala onartu dugun eta gu geu pixka bat gehiago izan ahal izan garen orain, gure esperientzia zuekin partekatzea baino ez da geratzen, jolasten ikasi dugun lekutik, eszenatokitik.

Irakurri gehiago.

Como culminación del 6 taller de teatro de Banarte Antzerki Taldea se ha realizado esta obra como representación de fin de curso y muestra del trabajo realizado en el periodo lectivo.

Es un trabajo basado en la obra de Federico García Lorca que es una mirada diferente sobre el dramaturgo, una forma particular de afrontar su obra, pero sobre todas las cosas, de nuevo, una manera de entender nuestro trabajo colectivo. Volvemos a compartir sensaciones, experiencias, para disfrutar en el escenario.

El trabajo del curso se concreta en los textos dramáticos de la obra de Lorca, un Lorca áspero con historias ásperas y tenidas del gris cotidiano y del negro de su tiempo. Se ha realizado sobre una escenografía basada en la simplicidad de elementos y la experiencia profesional de Javier Obregón que la ha puesto a disposición del grupo del taller para lograr un ambiente con la temperatura escénica necesaria.

Este ha sido nuestro objetivo durante el trabajo del curso, entender la creación teatral desde un punto de vista colectivo y participar juntos, desde la emoción hasta el maquillaje, pasando por poner en común las sensaciones que unos hemos ejercido sobre otros durante el día a día. Hemos jugado a ser todos y todas de todo a sentir que, lo que hacia el otro era importante para el crecimiento de cada uno y, en ese sentido, hemos cumplido el objetivo planteado con creces.

Encontrar un lugar de encuentro donde nos hemos aceptado como somos y hemos podido ser un poco más nosotros mismos ahora, solo queda compartir con vosotros nuestra experiencia, desde el lugar donde hemos aprendido a jugarla, el escenario.

Irakurri gehiago.

Banarte Antzerki Taldearen 5 antzerki-tailerraren amaiera gisa, obra hau ikasturte amaierako antzezpen gisa eta eskola-aldian egindako lanaren lagin gisa egin da.

José Luis Alonso de Santosen "Historias de amor y humor al fresco" pieza laburren liburuan oinarrituta, "Teatropiezos" 6 piezak osatzen dute. Gure ustez, horiek dira identifikatuenak sentitu garenak, gure antzerki-jolasa ulertzeko modua islatzen dutenak.

Ikuspuntu tragikomikotik begiratuta, komunean dute galtzaileen istorioek dakarten trataezintasuna, emaitza duin bat eskaintzeko gure baitan ikertu behar ditugunak.

Hori izan da ikastaroko lanean gure helburua, antzerki-sorkuntza ikuspegi kolektibo batetik ulertzea eta elkarrekin parte hartzea, emoziotik makillajeraino, batzuek besteengan egunero-egunero izan ditugun sentsazioak bateratuz. Denok izan nahi izan dugu guztiona, bakoitzaren hazkunderako garrantzitsua zena bestearentzat garrantzitsua zela sentitzera jolastu gara, eta, zentzu horretan, planteatutako helburua aise bete dugu.

Topaleku bat aurkitzea, non garen bezala onartu dugun eta gu geu pixka bat gehiago izan ahal izan garen orain, gure esperientzia zuekin partekatzea baino ez da geratzen, jolasten ikasi dugun lekutik, eszenatokitik.

Irakurri gehiago.

Banarte Antzerki Taldearen 3 antzerki-tailerraren amaiera gisa, obra hau ikasturte amaierako emanaldi gisa eta eskola-aldian egindako lanaren lagin gisa egin da.

Denboraren joanari buruz hitz egiten duen lan bat, gure bizitzetatik aldentzen garen baina batzuetan berriz agertzen diren pertsonei buruz, egin ez genuena geure buruari zalantzan jarriz...

Bigarren aukerei buruzko hausnarketa, maitasunari, erruari, hutsari, gorrotoari, abandonuari eta, batez ere, barkamenari buruz hitz eginez...

Eszenan 6 pertsonaia, aldi berean 2 baino ez direnak, 3 pertsonalitate ezberdinetan banatuak.

6 pertsonaia erratu, beren bizitza bezala, baina gaur egun bat-batean, hautsak kentzen dituzte, beren buruari eta nahi izan zuten pertsonari aurre eginez, eta iraganeko mamu horri aurre eginez, batez ere@mism @bati barkatzeko bigarren aukera bat.

Entzumena, erritmoa, konposizio espaziala, irudi poetikoa, gorputza pertsonaia sortzeko oinarri gisa... lantzen ditugu.

Irakurri gehiago.

Eneko Sarriufagartek idatzi eta zuzendutako "El zonbi y la rosa" 10 minutuko laburmetraia da. Bertan, zonbi batek heriotzan zeharkatutako bizitza nolakoa izango den planteatzen da? Bakardadea, umorea eta maitasuna nola izango liratekeen?

Enpresak dituen baliabide teknikoekin egin da, Harkaitz Garcíaren laguntzarekin, Sergio Lópezen musikarekin, Kepa Aginakoren eta Roberto Martin Hermidaren argazki finkoarekin, Patricia Martínez eta Rebeca Candiaren FX makillajearekin eta Jon Urbanoren laguntzarekin, scrip lanetan eta Basilio Sarriugarteren marrazketan. Urkiolako Parke Naturalean grabatu da.

Eneko Sarriugartek, Cristina Garcíarekin batera, gidoi, zuzendaritza eta muntaia lanak egin ditu. Eneko eta Cristina aktore-taldea ere osatzen dute.

Irakurri gehiago.

Banarte Antzerki Taldearen 2 antzerki-tailerraren amaiera gisa, obra hau ikasturte amaierako antzezpen gisa eta eskola-aldian egindako lanaren lagin gisa egin da.

Agurrak hiru eszena dira, 6 agur, maitasun platoniko horri, amodio amaitu horri, alde egin zuen aita horri, jada itzuli ez ziren seme-alaba horiei. Zurezko aulkiak espazioan zehar, atmosfera geldi bat, aurrera ez doala dirudien denbora bat.

"Despedidasn" collage bat da, David Mamet, Rodrigo García, Caries Batlle, Alessandro Baricco eta Alain Domínguezen hainbat testuren egokitzapen librea.